Nadzieje zawsze
umierają samotnie
bez błogosławieństwa

Grzebane za murwm cmentarnym
jak ciała samobójców
których nikt nie kochał
czekają przed bramą
zbawienia

Pustoszeje po nich ziemia obiecana
i maleńkie źródła poezji wysychają powoli
na drobne nieuchwytne ziarenka
sypiego jak świeży popiół piasku

Z ulotności popiołów
lepimy wielką bryłę na podobieństwo
ziemskiej skorupy nieświadomi jeszcze faktu
że żaden siew jej nie zaślubi

Uczona EKOLOGIA
nie doszła jak dotąd przyczyny
tej uniwersalnej katastrofy
i wciąż pozostaniemy w kręgu wierzeń
że to obrażeni bogowie
nie rozmawiają z nami językiem deszczu
tylko piaskową nawałnicą pustyni

Ruchome piaski ślepe
nieświadome czasu celu i mety
zacierają ślady własnych wędrówek
i nie odnajdziemy po nich
ani bólu odejścia
ani radości powrotów
ani żadnej żeczy która była nasza.


***
Nie trzeba tak od razu
źle osadzać drugiego człowieka
ale nie wolno spóżnić się ani na chwilę
żeby ocenić go dobrze
W czasie naprawdą potrzebnym do oceny
kryje sie szansa na lepsze zrozumienie
Zrozumieć drugiego to jakby
przynieść mu chos trochę ulgo
a czasem nawet pomóc w uporaniu się
z sobą samym zdejmując z siebie jakże pozorną
lekkość obojętności która z narastającą
siłą ciągnie nas w rozległe przestrzenie
bez światła